 |
| Brasilia, kryeqyteti i Brazilit |
Arkitektura në Brazil
Periudha koloniale. Sipas nevojave specifike të procesit të kolonizimit, projektet e para arkitektonike në Brazil kanë për qëllim mbrojtjen e vendit të ri. Për Bahia erdhi së bashku me Guvernatorin e Përgjithshëm Tomé de Sousa, portugalisht arkitekti Luís Dias, i cili i projektuar dhe ekzekutuar në mure Salvador dhe dy kullave në qytetin e ekstreme, përtej ndërtesave doganore, kamera primitive shtëpi dhe zinxhir.
Një arkitekt nga Portugalia, Francisco Dias, ishte prift i kompanisë e Jezusit dhe ishte përgjegjës, në 1580s, rreziku dhe ndërtimi i kishave dhe shkollave në Olinda, Rio de Janeiro (mali i Kalasë) dhe kisha Kolegji i Bahia, sot katedralen e Salvadorit. Punimet e kësaj faze të karakterit fetar, janë të regjistruar si stil Jezuitike, me të cilin ka filluar vendosjen barok në vend.
Në XVII shekullit emri më i madh është Portuguese inxhinier Francisco Frias de Mesquita, i cili ndërtoi fortesën e pllakë, në Recife, Detin apo San Marcelo, në Salvador, dhe filloi, në rrezikun e vet, manastiri i Shën Benedikti monument arkitektural në Rio de Janeiro. Ajo është ende fillimi i projektit të bukur St. Anthony Konventës së, në të njëjtin qytet dhe i shkruar nga Friar Francisco dos Santos shekullin e shtatëmbëdhjetë.
Me zgjerimin e ekonomisë sheqerit, ka pasur dy të kundërta njësi arkitekturore se shumica karakterizuar strukturën shoqërore të periudhës, shtëpi të madhe dhe lagjet rob, reflektime të një çekuilibër që kalon nëpër historinë e shoqërisë braziliane, problemet e tij dhe zgjidhjet e banimit. Ata u dallua aq shumë arkitektët dhe inxhinierët, sidomos Friar John Macario, autori i planit themelor dhe fasadave origjinale të Santa Casa da Misericordia të Salvadorit. Ajo ishte edhe ai i cili projektuar Manastirin e São Bento në të njëjtin qytet dhe manastir dhe kisha e Santa Teresa, Rio de Janeiro.
Kur ekonomia braziliane hyrë në të ashtuquajturën ciklin e artë në shekullin e tetëmbëdhjetë, dhe kryeqyteti u zhvendos në Rio de Janeiro, një nga derivime kryesore të pasurisë në rritje ishte arkitektura barok. tempuj të shumta janë ndërtuar, shumica e tyre me stolisje të harlisur, e veshi me ar, dhe statuja e pasur. Ai shkëlqeu në disa nga këto vepra arkitekt dhe skulptor portugez Manuel Francisco Lisboa. Djali i tij, Antonio Francisco Lisboa, Aleijadinho, u shugurua si mjeshtër i barok, e cila arriti kulmin ekspresive në dy kishat e Shën Françeskut të Asizit, në Ouro Preto dhe São João del Rei. e tij bashkëkohore José Pereira Santos është një tjetër talent zbuluar në Mariana MG (Zoja e kishës Rosary, kamera shtëpi dhe zinxhir).
Ndërkohë, arkitektura pasuruar edhe në Salvador, ku ai ndërtoi me Urdhërin e tretë e Shën Francis Kishës - konsiderohet stolisje të pasur në Brazil, si projekt Gabriel Ribeiro - dhe në Rio de Janeiro, ku ai shkëlqeu inxhinier portugalisht dhe ushtarake José Fernandes Pinto Lucknow, autor i veprave të tilla si të vendosur për ish Terreiro e Carmo, sot katrore Pesëmbëdhjetë nëntor, duke përfshirë pallatin e qeveritarëve (pallat aktuale City, përfunduar në 1743 dhe për një kohë të gjatë nga selia e zyrës Post dhe telegraphs) dhe një tjetër grup i ndërtesave të përfaqësuar sot, pasi vetëm me hark famshme Teles. Ata janë të të njëjtit pas hapi ose harqe kanalit të Carioca dhe kisha e Kryqit të Shenjtë të Ushtarak, arkitekti i projektit dhe ushtarake Portuguese Jose Custodio de Sá dhe Faria.
 |
| Brasilia, kryeqyteti i Brazilit |
Ka pasur edhe arritje të rëndësishme në verilindje, në Recife dhe Olinda, dhe në Veri, në Para, në krye të arkitektit italian Giuseppe Antonio Landi, stil që të shtypura reformën kurioz neoklasik të tendencat ekzistuese në rajon. Landi punuar në shumë projekte të tjera kishtare, si dhe në Pallatin e Qeverisë së Belém PA, ndërtesa më e madhe civile të periudhës koloniale.
Misioni francez. Transferimi në 1808 nga oborrin e mbretit John VI në Rio de Janeiro, me ardhjen e misionit artistik francez, në të cilin dallohen e neoklasik arkitekti Grandjean de Montigny, në masë të madhe ka ndryshuar arkitekturën e perspektivave në Brazil. Për shkak të projektit Grandjean ndërtimin sheshin e Tregtisë, më pas ndërtimin e Doganës dhe juria aktual 2. Ndikimi i tij zgjati për një kohë të gjatë dhe disa nga dishepujt e tij ka bërë vepra të shquar, siç është rasti i Bettencourt da Silva (Instituti i të Verbërve, sot Benjamin Constant Institute, Rio de Janeiro), J. Cândido Guilhobel (Santa Casa da Misericordia, Rio de janar), Francisco Marcelino de Sousa Aguiar (ndërtimi i Bibliotekës Kombëtare, edhe në Rio de Janeiro), José Maria Jacinto Rabelo, Frëngjisht Pedro José Pezerat dhe gjerman Julius Frederick Köler.
Gjatë Brazil këtë herë, dhe sidomos në gjysmën e dytë të shekullit, ka pasur edhe një prani konstante e standardeve evropiane, të cilat ishin përhapur në mbarë botën dhe udhëhoqi shënon qartë revolucionin e parë industrial, si pallat Crystal hap në 1851 në Londër dhe frymëzuar ndërtimin e të njëjtin emër bërë në Petrópolis RJ, në 1884. në të njëjtën kohë, ndryshime të thella në jetën ekonomike dhe sociale, të tilla si heqjen e skllavërisë, kishte pasoja të pashmangshme në zhvillimin e arkitekturës. Hapësira për banim, për shembull, u bë mënyra e tillë e shtrenjtë se klasa qeverisëse ka filluar të importojë zgjidhje nga vendet e tjera dhe çfarë kishte karakteristike braziliane, ose të përshtatshme për klimën, nga kushtet, dha të rritet në imitime ndonjëherë më shumë, modelet e nganjëherë më pak elegante evropiane.
 |
| São Paulo |
Shekullit XX. Në dekadat e para, ajo mbeti e madje edhe theksuar prirjen për të kopje ose imitim i stileve të përfshira në Evropë. ndërtesat neoklasike, gothic, Florentines, normanët dhe madje edhe Moriscos, si Instituto Oswaldo Cruz (Rio de Janeiro), janë futur në peizazhin urban brazilian nën klasifikimin e përgjithshëm të eklektizëm, pluraliteti se shkrimtari Monteiro Lobato referuar si karnaval arkitektonike .
Disa inxhinierë dhe arkitektë ishin të njohur për veprat e tilla si francez Victor Dubugras, autori i një artit nouveau vonë dhe u zhvendos, Barry Parks amerikan, të cilin për përvojat e lagjeve kopshtet e qytetit të San-Paulos, Gastao Baiana, Heitor de Melo dhe spanjisht Morales de los Rios, që e ka ndërtuar, në Rio de Janeiro, ndërtimi i Shkollës Kombëtare të Arteve të Bukura, hotel të vjetër ndërtimi Avenue etjimport rrëmujshëm shkaktoi një qëndrim opozitar në lëvizjen të njohur si neo-koloniale, përfaqësuar nga pararendës Ricardo Severo dhe José Mariano Filho, mbështetës i tij më i madh dhe mbrojtës. Në fillim, ata u mbështetën nga Lucio Costa, i cili, menjëherë pas, në mes të debatit të zhurmshme në gazetat denoncuar formalizmi romantike dhe anakronike propozimin. Në të njëjtën kohë, në Evropë dhe Shtetet e Bashkuara të arkitekturës moderne steadied bazat e tyre me kontributet nga Le Corbusier, Gropius, Mies van der Rohe, Frank Lloyd Wright dhe pionierë të tjerë të revolucionit arkitektonike të shekullit të njëzetë, një nga më të madh të të gjitha kohërave.
Popularizer nga këto horizonte të reja në Brazil ishte ruse lindur arkitekt Gregori Warchavchik, i cili botuar në vitin 1925 "Manifesti i arkitekturës funksionale" dhe dy vjet më vonë skandalizuar São Paulo me "shtëpinë e tij të parë futuristic." Luftoi kundër Flavio de Carvalho, i cili ka luajtur me një "modern" konkurs të projektimit për pallatin e ri të qeverisë São Paulo, Warchavchik hapur për ekspozimin publik të një shtëpie moderniste për të cilën konceptuar në mobilje dhe ku ai ekspozuar veprat e artistët e Art Modern Week 1922: Tarsila do Amaral, Di Cavalcanti, Anita Malfatti, LASAR Segall dhe Osvald de Andrade.
Në fund të vitit 1929, Le Corbusier ka vizituar Rio de Janeiro dhe Sao Paulo, leksione, paraqiti pikëpamjet e tij, diskutuan planifikimin urban në shpërthim të popullsisë. idetë e tij kanë ndikuar dhe të çuar në tezat e Warchavchik dhe shokët e tij të mbizotërojnë mbi ato të "neo-koloniale" në Kongresin e IV Pan Amerikane 1930.
Kjo atmosferë rinovimin gjetur jehonë në të gjithë sektorët e jetës kombëtare, duke kaluar nëpër një nga fazat më pjellore, me ndryshime të rëndësishme që të dy çuan në Javën e Artit Modern, si revolucioni i 1930. Qeveria Getulio Vargas, të përcaktuara për të ndryshuar modelet e ekzistuese në fushën e arkitekturës, ai i dha drejtimin e Shkollës së Arteve të Bukura në Lucio Costa, i cili propozoi reforma radikale, e cila i dha atij pikat e forta të gjatë akademike. Kur ide të reja triumfuar në fund, ata filluan periudhën e quajtur "heroike" e arkitekturës braziliane, të cilat kanë provuar personalitete si Affonso Eduardo Reidy, Luís Nunes, vëllezërit Marcelo dhe Milton Roberto, Rino Levi.
Nuk ishte ende, megjithatë, hezitime dhe pengesat. Në vitin 1935, një orientim juri konservator larg nga konkurrenca për të zgjedhur projektin për ndërtimin e Ministrisë së Arsimit dhe Shëndetësisë të gjithë punën e arkitektëve të rinj rilindja prirje, të dobishme vetëm hartimin e akademike të. Një episod papritur ndryshuar situatën: ministri i arsimit në detyrë, Gustavo Capanema, të mbështetur nga një këshillues që kishte mbledhur, ndër të tjera, Rodrigo Melo Franco de Andrade, Mario de Andrade, Manuel Bandeira dhe Carlos Drummond de Andrade, ka vendosur të paguajë primet për fituesit por pastaj pyeti Lúcio Costa, një nga më të diskualifikohet në konkurs, me dizajn të ri për ndërtimin.
Lúcio Costa fitoi Ministër shtrirjen e ftesës për të klasifikuar të tjera dhe nën drejtimin e tij një ekip u formua me arkitektë Alfonso E. Reidy, Carlos Leon, Ernani Mendes de Vasconcelos, Jorge M. Moreira dhe Oscar Niemeyer. Përfunduar punën paraprak (maj 1936), Lúcio Costa sugjeroi Capanema ministrit i cili e ftoi Le Corbusier për të ardhur mbajnë ligjerata në projektin e ri. Le Corbusier, pastaj 49, qëndroi një muaj në Rio de Janeiro të punuar me këtë ekip të ri, për të përcaktuar dizajnin final, një nga pellgjet ujëmbledhës të arkitekturës moderne braziliane. Janë ndërtuar menjëherë pas, në Rio de Janeiro, në selinë e Shoqatës së braziliane Press (1936), vëllezërit Roberto dhe Puna Cradle projektit të parë të drejtuar (1937) Oscar Niemeyer.
Rreth kësaj kohe Luis Nunes u zhvendos në Recife, ku ai udhëhoqi një përvojë pjellore ftesën e guvernatorit të shtetit, organizoi bordit arkitekturës me një ekip të përbërë nga Joaquim Cardozo, Francisco Saturnino de Brito, Anibal Melo Pinto, Sergio Magalhaes, Di Cavalcanti Augusto Rodrigues dhe Roberto Burle Marx. Ishin kryer tendencën e parë moderne për të punuar në verilindje të Brazilit pas: rezervuarin e ujit Olinda, Spitalin e Policisë Ushtarake të Pernambuco, Rural Shkollës Alberto Torres dhe qeverisë komunale të Recife.
Një nga kontributet më interesante të kësaj periudhe, dhe më vonë u bashkua me arkitekturën brazilian, ishte rizbulim i bllok betoni i uritur, e përdorur zakonisht plot me llaç murature dhe ekipi i Luis Nunes filluar të punësojnë në sy të tyre natyrore, si maskë e thjeshtë dhe praktike dielli (i njohur më vonë si combogó apo Cobogó). Në vitet 1940, emrat e rinj kanë pasuruar skenën brazilian arkitektonike, si Henrique Mindlin, Atílio Correia Lima, Vilanova Artigas, Paulo Antunes Ribeiro, Ari Garcia Rosa, Helio Uchoa dhe Aldari Toledo.
 |
| Rio de Janeiro |
Një numër i veprave shumë të rëndësishme kushtuar autorët e tyre dhe e quajti vëmendjen e botës ndaj arkitekturës që është bërë në Brazil: grupin e Pampulha në Belo Horizonte, Oscar Niemeyer; flamuri i Panairit Ndërkombëtar në Nju Jork, Lucio Costa dhe Oscar Niemeyer; tashmë në vitin 1950, numri i ndërtesave të Guinle Park në Rio de Janeiro, Lucio Costa, monumentit të të vdekurve të Luftës së Dytë Botërore, në Rio de Janeiro, Marcos Konder Neto dhe Helio Ribas Marinho (1957).
Në vitin 1958 Panairi Ndërkombëtar i Brukselit Gold Star iu dha Rio Sergio Bernardes për projektin e tij për pavionin braziliane. Veshur në, tashmë në mes, qeveria e Juscelino Kubitschek dhe iniciativën e tij për të ndërtuar Brasilia, për ta bërë atë të kapitalit, ka pasur ndikim të madh në të ardhmen e arkitekturës braziliane. Tre vjet pas zgjedhjes në tenderin publik, mjeshtër planin e Lucio Costa, qyteti u hap për herë të parë ishte e mundur për të vëzhguar një arkitekturë të drejtpërdrejtë lidhje me urbanizmit.
Projektet e ndërtesave qeveritare u besuar Oscar Niemeyer, që harmonizon jashtëzakonisht të mirë me peizazhin urban të propozuar nga Lucio Costa, duke krijuar format e bukuri të jashtëzakonshme plastike, si pallatin e Alvorada (kolona e të cilit u bë logo e kapitalit në të gjithë vendin) dhe kishëz e saj, pallati i Planalto, të gjithë Kongresi - që ka formuar shesh të quajtur Tre Powers - dhe më vonë Teatri Kombëtar, katedralja dhe pallati Itamarati, selia e Ministrisë së Punëve të Jashtme.
Pas kësaj faze të fillimit të Brazilias, gjeneratat e reja të arkitektëve u larguan mjaft i stafit Niemeyer lirizëm, duke u kthyer kryesisht me eksperimente me materiale të reja, të cilat janë të theksuara Afonso Reidy, të cilët ndërtuar Muzeun e Artit Modern ( MAM) e Rio de Janeiro dhe ndërtimi i Institutit të Sigurimeve Shoqërore të njëjtin qytet. Ka shembuj më të fundit të konceptimet aktuale selinë e Bankës së Shtetit e Rio de Janeiro, Henrique projekt Mindlin, selisë së Petrobras, projekti i zgjedhur në vitin 1968 në konkurrencën vendore dhe autor i një ekip Paranaense udhëhequr nga Roberto Luis Gandolfi, Muzeu Arti i São Paulo (MASP), arkitekti Lina Bo Bardi.
Në mesin e talenteve të reja që inkorporuar perspektivat aktuale të arkitekturës braziliane, nxjerr në pah, në Rio de Janeiro, Arthur Licio përpiktë, Marcos de Vasconcelos dhe Paul rast; në Sao Paulo, Carlos Milano (para kohe u zhdukën), Joaquim Guedes, Jorge Wilheim dhe Paulo Mendes da Rocha; në Bahia, Assisi mbretërve; në Brazilia, José Filgueiras Lima; Parana, José Maria dhe Roberto Gandolfi Luis Forte Neto, Jaime Lerner dhe Joseph Santochene.
